سخن آغازین

به نام زیبایش کلام آغازمی کنیم وهماره امید بسته ایم به لطف و

کرمش،باشد که از خطاوتقصیرمان بگذرد وبر مسئولیتهای انجام  

نداده مان عقوبتمان نفرماید! باشد که از ضررهای این جهانی و

خسارتهای آن دنیایی رهایمان سازد وبه جبران فعل زیانبارمان راهی

دوزخمان نسازد که ما را یارای چنین غذابی نباشد. باشد که قرارمان

با آن مهربان،که در الست هستی بستیم فراموش نگردد و تعهد حقیقی

انسانیمان در پیچ و خم زندگی به ناعملی نکشد.  باشد که در دفتر

عمرمان ورقی به استیفای ناروا نگذرد و نباشد که دست ابلیس به

ناروا از حیات اندکمان کام بردارد و ما در حسرت ابدی انگشت بردهان

نظاره گر بمانیم و بمانیم!  هرگز مباد!  

الهی!  می دانم که می دانی

هماره بر من ناظری و اداره کننده ای!  وصد البته امین و نگهبانی

خوب که خود فرمودی:  والله خیر حافظاً و هو ارحم الراحمین. پس

از تو می خواهم که به رسم همیشگی پاسبانم باش و مگذار که دشمن

قسم خورده ام، به فضولی حکومت دلم را بدست ناپاکش بگیرد.  چه،

حنای او پیش پدرم آدم رنگ خویش نشان داد و باخت آنچه اندوخته

بود.  ونشان ده آثار پیوستن به خویش را به  دوستانت و به آنان که

رضای تو میجویند و دل به تو می دهند، به آنان که عشق را در تو

می جویند و هوای نفس را بر عشق تحمیل نمی دارند . وچه می دانند

عشق چیست،آنان که درچنبره زشت خویی درون خویش هنوز اسیرند

و هر روز به لعبت و بازی مشغول؟ 

 الهی! بگذار دلم به هوای تو

بتپد و سفیر تپشش را عالم و آدم بشنود.  بگذار فرشتگان مقربت

صدای یارب یارب بنده ات را بشنوند وتو برخود ببال که چنین بنده ای داری.